yaz...
ben ah derim ve severim ah
demeyi sevenleri, keşiş dağına
bakıp bakıp güneşi bardağına
dilimlemiş şehzade gibi gümrah
mûsikâr çınarı ve çelebi gülü de
Meryemce gelir çünkü şehre yaz
âh saçları çözük ve sanki örgülü de
hümâdan başkası onlara dokunamaz
adı aşksa nilüferle örttüğümüzün
her şey erguvan olmak için var
bektaşi yıldızlar, melami rüzgar
ve büyük aile gibi dağılan hüzün
külahı sarı "babam", keşkülü arı
Bursa, âh gökten inmiş o rüyâ kasrı
Ercan YILMAZ
Güneşin henüz battığı bir andı. Evimin terasında, tenimin hissedemeyeceği kadar silik bir rüzgarın eşliğinde elimdeki kitabın sayfalarını çevirirken karşıma çıkan bu şiir, havasını soluduğum şehrin,şehrimin ne kadar olağanüstü olduğunu gözlerimin önüne mısra mısra sıraladı. Ve bende tekrar bu sihirli havanın tüm damarlarımda dolaşmasına izin vermek için derin bir nefes alıp sayfayı değiştirdim...
