Şimdi dün izledim filmi . Sonuna doğru - saatin geçliğinden kaynaklanan ve okul yorgunluğu sebebiyle- uyuklasam da izledim. Önümde , arkamda öksürenlere sinir olsam da izledim.. Sonra Allah verdi cezamı öksürüğe tutuldum yine de izledim..
2-3 sahnesi beni çok etkiledi ağladım..
Ama açıkcası bu kadar haber oldu , ses getirdi , fragmanlarını izleyen coştu (kendi adıma .. )
Daha iyi bir şey bekledik , bekledim.
Hak vermek gerektiğini de biliyorum. Hepsini veremezlerdi bir filmde.
Lakin bu kadar da yalın olmamalıydı. Anlam kesintileri oldu.
Mesela Üstadın ‘Eski Said’ ‘Yeni Said’ olarak adlandırdığı dönemleri vardı.
Bunlar tam anlatılmadan pat mevzulara dalınmış.
Tarihçe – i Hayat’ı bilmeyen , okumayan biri bence birçok şeyi anlayamaz gibime geliyor.
Yine de emeklerinden dolayı Allah razı olsun .. Said Nursi’ yi canlandıran oyuncuya da haksızlık edilmesin… Bu film belki de bir çok açıdan gerçekten iyi oldu…
Okul da Cuma günü son dersimize giren hocamız ileri geri konuştu Üstad hakkında …
İçim yandı , lakin ses çıkaramadım … Sistem bizi sindiriyor artık… Öğrencilere neler yaptığını biliyorum , anlatıyorda… Özgür olduğun söylenen bir ülkede konuşamamak en büyük esaret bana göre… Konuşabilmek su gibi değerli..
Her neyse bir de hocamızın kanına dokunan Said Nursi’nin M. Kemal karşısında o vaziyette oturuyor olmasıymış… Tabi herkes el pençe durmak zorundaya karşısında…
Yine de –eksiklikleri saymazsak- bu filmin yapılmış olması bizim için kıymetli , Son olarak nasıl bir kitabı okumak filminden daha değerli ise..
Üstadı filmlerden değil Tarihçe-i Hayattan okumak ,öğrenmek, tanımak gerek…




2 çatlak ses:
konuş çekinme sindirmesin hoca seni :) ver cevabını bir şey olmaz.
ah keşke birşey olmayacağını bilsem .. /:
Yorum Gönder