Günler sonra rahat bir nefes alarak ve derse geç kalmayı bir fırsata dönüştürerek okulun bahçesinde tam da hayalimdeki gibi bir köşe buldum. Ağacın altında bir bankta oturmuş bir türlü okumaya fırsat bulamadığım Güzel Susma Sanatı (B. Akyürek) kitabını açmış kendimi kitabın sayfaları arasında gezdiriyordum. Her şey çok güzeldi. Ta ki arkamdaki banka bir çift gelene dek…

Kız boğazını yırtarcasına ağlıyor erkek boynunu bükmüş dinliyordu.

“Ayrılmak istemiyorum, nolacak he nolacak sen başkasıyla evleneceksin ben başkasıyla…” diye devam eden tek kişilik bir konuşma... Kulağıma gelen bu seslerle aniden gerçek,ezberlenmiş,saçma dünyanın kara pençelerine düşecek gibi olsamda  büyük bir gayretle kendimi kitabımın kucağına atmayı başarabildim. Ancak çok uzun sürememişti. Çünkü kızın hıçkırıkları bütün büyüyü yok etmişti.

Erkek çok güzel susuyor kız güzel höykürüyordu. Bu durum elimdeki kitabımın canlı örneğiydi sanki. Hayatımda ilk kez bir kitabı okurken aynı anda canlı tezahürünü seyrediyordum. Kitabın büyüsünden olsa gerek(:

NOT: Yağmur damlaları nazikçe üzerime düşerken yazıyor ve okuyordum(:

-Ben ölümden çok korkarım.

-Kesinlikle. Anne karnındaki karanlıktaki bebeğe denseydi ki:

"Dışarıda aydınlık bir dünya var, yüksek dağlarla dolu, büyük denizleri olan, dalgalanan düzlükleri olan,çiçekleri açmış güzel bahçeleri olan,dereleri olan, yıldızlarla dolu bir gökyüzü ve alevli güneşi olan...

Ve sen, bu mucizelerle yüzleşmek yerine, karanlıkla çevrilmiş oturuyorsun..."

Doğmamış çocuk, bu mucizeler hakkında hiç birşey bilmediği için, hiç birine inanmayacaktır.

Tıpkı ölümü karşılarken bizim gibi.

İşte bu yüzden korkarız.

-Ölüm herşeyin sonu olduğu için içinde ışık barındırmaz.

-Ölüm nasıl olur da başlangıç olmayan bir şeyin sonu olur? Oğlum, benim düğün gecemde mutsuz olma.

-Düğün gecen mi?

-Evet. Sonsuzlukla olan evliliğimin.

Bab' Aziz

Bu sözlerden sonra ne denilebilir ki... Aklı başa getiren, gözleri yaşa bulayan, kalbi tüm farkındalığa vardıran etkileyici sözler... İzlemenizi ve durup düşünmenizi öneririm.